iContact
Kijk even om je heen
“We lijken telkens bezig
met alles, iedereen
in plaats van dat je dit leest:
kijk even om je heen.”
Derek Otte, een jonge Rotterdammer die spelen met woorden en teksten tot zijn beroep heeft gemaakt, schreef deze regels.
Het is trouwens al fijn dat je deze tekst opent. Te midden van de berg e-mails die je inbox verstopt. In de warrelwind die je voort blaast door het dagelijks bestaan.
Een muur en een gedicht
Op een muur van de oudste psychiatrische instelling van Nederland, Reinier van Arkel in ’s-Hertogenbosch, staat het gedicht Een ongelovige van Adriaan Roland Holst:
“Heen en weer geslingerd
zonder rust of duur:
was ik maar een wingerd,
had ik maar een muur.”
De tekst ontroert me in al zijn eenvoud. Het besef dat de instelling al sinds 1442 op deze plek staat en zorg biedt aan mensen die het moeilijk hebben, versterkt dat gevoel.
Over dit blog
Dit zogenoemde “blog” zal gaan over om je heen kijken. Over wat vlak voor je voeten ligt. Over wat mij opvalt op ons erf en in mijn tuin.
Ik probeer tegenwicht te bieden tegen de haast, de volte en veelte van ons bestaan. Dit verhaal zal ook gaan over de samenhang tussen mijn persoonlijke leventje en al het leven om me heen.
Ik ga ermee door in de seizoenen die komen. Dwars door lagen van de tijd.
Herfst: de kleuren en de kracht van de natuur
Voor nu betekent dat: herfst.
De regenvlagen en de weerbaarheid van de planten die die regen weerstaan.
De dahlia’s die fier overeind blijven staan in de wind.
De knallende magenta kleuren van de kleine cyclamen in het bos.
De wingerd die over een els hangt in onze voortuin: een gigantische wolk rode wapperende vlaggetjes.
Mensen stoppen in de middag hun auto’s op de weg. Even vasthouden dat beeld. Klik – en je hebt het. Thuis kun je het verhaal vertellen aan de hand van een plaatje. Niks mis mee, toch?
Het beeld dat verdwijnt
Wanneer ik mijn verhaal wil illustreren met een telefoonfoto, verspringt het plaatje à la minute.
Als ik het laat zien: moet je kijken wat ik zag toen ik… floept het weg.
Of ik kan het plaatje nergens meer terugvinden tussen de duizenden foto’s van dingen die me raakten. Die allemaal het begin van een verhaal vormen.
Daarom doe ik dit dus maar: het verhaal vertellen.
Ik laat het plaatje weg en probeer je te vertellen hoe rood/bruin/oranje onze wingerd is.
Als je goed om je heen kijkt…
“Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is.”
— K. Schippers
Want: we hebben nieuwe verhalen nodig.
Verhalen die ons perspectief verschuiven en ons leren met respect om te gaan met de aarde.
Klein beginnen.
Zelf beginnen.
Het wingerdblad op de muur is helemaal geen wingerd. Het is een hedera-silhouet. En hij is blauw.
Buiten kijken. Buiten voelen.
Kijk even om je heen, zegt Derek Otte.
Maar liever nog: kijk even naar buiten.
En nog liever: loop even naar buiten.
Voel de temperatuur van dit moment in plaats van Buienradar aan te tikken.
Ik herinner me een jonge baliemedewerker van een zwembad die me een paar jaar geleden wees op het bestaan van Buienradar. Daarmee was hun probleem opgelost:
Komt er onweer, ja of nee?
Moeten we iedereen nu alvast het bad uit bonjouren, ja of nee?
Ik leefde met hem mee en verbaasde me over de digitale vooruitgang.
Gek.
Intussen kijk ik zelf meer op Buienradar dan naar de wolken. Of de wind.
Het scherm trekt me sneller dan de buitenruimte.
Dr’ uit, lezer!
Kijk om je heen.
Of beter nog: ga naar buiten.